سفرنامه ی باران

باران که بیاید همه عاشق هستند

کمترین تحریری از یک آرزو این است   


آدمی را آب و نانی باید و آنگاه آوازی  
 

در قناری ها نگه کن، در قفس، تا نیک در یابی  

 
کز چه در آن تنگناشان باز شادی های شیرین است.   

 

کمترین تصویری از یک زندگی: 
 

                                           آب، 
 

                                                نان،  


                                                      آواز،
 

 
ور فزون تر خواهی از آن ،  


                                 گاهگه، 
 

                                         پرواز
 
 
ور فزون تر خواهی از آن شادی آغاز  

 

 
(ور فزون تر ، باز هم خواهی....بگویم،باز؟ 


آنچنان بر ما به نان و آب ، اینجا تنگسالی شد  


 
که کسی در فکر آوازی نخواهد بود 
 

 
وقتی آوازی نباشد،  


 
شوق پروازی نخواهد بود.  

 


                             "محمد رضا شفیعی کدکنی"


نوشته شده در 1389/02/04ساعت 19:50 توسط باران نظرات (1)

Design By : Pars Skin